Veertig (Glorydays are over)

Laatst werd ik 40 en ik had er al tijden last van, dus maakte ik van mijn hart geen moordkuil en sprak erover. Helaas oogstte mijn ‘last-days-of-glory’ klaagzang vooral hilariteit en onbegrip.

“Ah joh”, antwoordde vriendin W. van wie haar ‘gloryyears’ al even verstreken zijn. “Voor mij was het juist bevrijdend, want weet je Bar?”
Nou?
“Het hoeft allemaal niet meer zo.”
Wat niet?
“Nou, gewoon, niets hoeft meer persé, we zijn dan eenmaal over de datum en dan gaat inhoud en kwaliteit steeds meer bóven uiterlijk. Bovendien, we hebben mooie kids, een mooi huis -jij ook- en waar zou je je nog allemaal druk om maken? Je kan beter lekker gaan genieten.”
Waarvan?
“Het leven Bar! Jeetje”.

Ik had eigenlijk gehoopt in W. een medestander te vinden om te gallen over het verval en de wens om ooit nog een fitgirl te worden en ook zo’n elastische broek in pastelkleur te passen die tot ver boven de navel eindigt en dat ik dan ook drie minuten lang in een squat voor de sportschoolspiegel heen en weer kan draaien alsof ik een salontafel schoonmaak met een sorbodoekje tussen mijn billen en niet voel dat m’n bovenbeenspieren staan te verzuren, omdat mijn bilglutes inmiddels de vorm hebben aangenomen van een Japanse wokpan.

Ik verjaarde op 834 meter hoogte in een idyllisch hotel met roodgeruite gordijnen op het mooiste plekje van de Alpen. Verjaren deed ik daar vaak en ook vrij discreet kortom: het leek mij de beste plek om de 40 te vieren met alleen nabije familie. Onopgemerkt ging het echter niet helemaal. De ontbijttafel was versierd met kittige ‘hoera-veertig-vlaggetjes’ en ik kreeg van zus een diadeem en broche met bijpassende verkeersborden met daarop 40. Hoopgevend wel, dat naarmate je leeftijd vordert, je harder mag gaan. Alhoewel je dat ook anders kan interpreteren, maar zonder lijden geen euforie.

Toen ik na het onbijt- getooid met al mijn hoongeschenken- de ‘walk of shame’ door de volle eetzaal liep, stond ik oog in oog met de mooie dochter des huizes: Renate. Toen ik 15 werd, had Renate voor mij een taart gebakken: een echte sachertorte met een dikke laag chocaladeglazuur met mijn naam en leeftijd in krullende letters geschreven.

Maar nu stond Renate op een foto naast de lift op de receptiebar, in krullend hout ingelijst, met daaronder een rouwkaart. Renate was slechts 28 geworden, hersentumor.

De realiteit sloeg me hard om de oren en toen ik uit de lift stapte voelde ik me een ander mens: schuldig en blij tegelijk. Schuldig, om mijn beleden klaagzangen; blij en dankbaar, dat ik wél de veertig mocht halen.

Die middag bestelde ik bij Tomaselli in Salzburg een sachertorte met glazuur en proostte ik op het leven.
En op Renate.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s