Toen het virus viraal ging…

p07x3t8f

Voorjaar 2020, eind maart, kwart voor negen ’s ochtends ergens op de A1 nabij knooppunt Eemnes. Kraaien pikken aan een uil die langs de snelweg ligt. Als ik aan kom rijden vliegen ze even op, maar in mijn achteruitkijkspiegel zie ik ze alweer neerdalen. Alle matrixborden staan fel op zwart. Op de andere baan rijdt de zoveelste ambulancebus met zwaaiende lichten richting Amsterdam. De lente gaf de zon niet eerder zo vaak vrij spel, maar toch huiver ik.

Als ik van de afrit kom en door de straten van het industrieterrein rij, zie ik mensen lopen. Of slenteren. Een meisje van begin twintig met verward haar. Een man van eind dertig, in een broek die zijn pyjama lijkt te zijn. Ze kijken hetzelfde, bijna verward, dwalend. Alsof het zombies zijn, zoekend naar enig uitzicht op de dag van vandaag. Want als de dag geen doelen stelt, is de dag uitzichtloos. Het tegenovergestelde van een burn-out; een bore-out. Ik heb niemand nog over dit fenomeen gehoord, maar ik denk dat het even heftig moet zijn.

Een vriendin belt me op. Ze zegt dat ze steeds moet huilen. Ze weet niet echt waarom, maar het is de situatie. Het verlangen naar de status quo, die eerder zo vaak ondergewaardeerd werd. Ook door mij. De lente liet de zon niet eerder zo vaak stralen, maar in mijn hoofd is het mistig.

Niet alleen door het virus dat mij na weken van malaise soms nog laat duizelen, maar door het onzekere van het nu. En dat doet me soms meer dan ik kan hebben.

Als ik na het werk thuiskom is het stil. Nee, dat lieg ik. Ik hoor vogels. Veel vogels en vooral de vogel die mijn opa altijd nafloot. Ik zoek op vogelapps om te kijken welke vogel het is. Ik heb het nog niet kunnen vinden. Wel alle andere vogels die ik in de tuin heb gezien. Ik denk dat er zelfs een nachtegaaltje zit. En een tjiftjaf, en een Vlaamse gaai. Soms, zet ik het geluid op mijn telefoon zo hard, dat de pimpelmeesjes komen aanvliegen en mij op een afstand gaan bekijken. Alsof ik degene ben die het hoogste lied zingt. Soms zingen ze terug. Ik wou dat ik zo kon fluiten.

Het virus waait als een kille storm over de wereld zonder enig vooruitzicht op een remedie. Laat staan tegen het gevoel van onbehagen rondom dit virus. Maar het helpt mij om me te blijven verwonderen. Misschien wel over dingen die ik eerder nooit zag.

‘You want it darker’  Leonard Cohen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s