Mijn coronadagboek (dag 1-21) maart-april 2020

corona

Dag 1: ‘Ga er maar gewoon vanuit dat het corona is’.
Eind maart kreeg ik de rillingen. Ik had die hele dag al een spierpijn gevoel. Ik ging even in bad liggen. Eenmaal eruit duizelde het en ik haalde net op tijd het bed. De thermometer gaf 38.0 aan. Fever! Ik begon er spontaan van te hoesten, zo’n droge. Ik belde vriendin Annette, zij werkt nu in het ziekenhuis op de spoedeisende hulp en ze zei dat ik er maar gewoon vanuit moest gaan dat ik hét zou kunnen hebben. Corona dus. Kalm blijven, gewoon doorademen. Adem in, adem uit...

Ik nam een paracetamol, in vrijwel alle gevallen van een aankomend griepje is dat voldoende. Ik knapte er iets van op en kreeg ineens ontzettend honger. Ik besefte dat ik die hele dag nog niets gegeten had. Ondanks dat ik me wat beter voelde, was eventjes staan me teveel. Koken ging dus niet. Dan maar laten doen door Thuisbezorgd.nl. Maar dat werd lastig met mijn patatje super en een frikandel speciaal. Ik kwam niet aan het minimumbedrag. Bovendien leek de site overbelast met overal wachttijden van anderhalf uur.

En zo zat ik mezelf, moederziel alleen thuis, bijna uitgehongerd,  met wellicht het meest gevreesde virus van dit moment onder de leden, ontzettend zielig te vinden. Natuurlijk volkomen onterecht, denkend aan al die oudere mensen die alleen wonen, de angst die ze zullen hebben bij elk kuchje. Familie die niet meer op bezoek komt, de eenzaamheid. Volgens de statistieken zou ik het wel overleven, maar bij hen is dat niet zo zeker.

Stevige hoofdpijn diende zich aan, samen met flinke spierpijn in rug en knieschijven. Ik nam nog een poedertje paracetamol. Moe was ik niet, misschien omdat ik aan het hyperen was van de angst. Ik kreeg een appje door dat een nichtje (30) van een kennis van mij, aan de beademing lag. De ziekte zou zo maar eens -zoals Wilders zei- een Russisch roulette kunnen zijn. Wat als ik vannacht erger ziek zou worden? Wie rijdt me dan naar het ziekenhuis? Hein? Die magere?

Dag 2: Ik, hypochonder

Vannacht sliep ik onrustig, maar vanochtend voelde ik me iets beter. De koorts was gezakt naar 37.7 en de hoofdpijn was weg. Nog wel flinke spierpijn. Af en toe moest ik hoesten. Mijn moeder had een kratje powershotjes voor de deur gezet, om aan te sterken. En de buurvrouw bracht kattenvoer, voor Joep, mijn rots in de branding op dit moment. Ik ben in het zonnetje de krant gaan lezen en vanmiddag was mijn temperatuur 37.1. Vooralsnog valt het mee. (knockknock)corona2

Inmiddels kwamen er berichten binnen dat nog vier collega’s ziek thuis zitten. Waarschijnlijk ben ik dus op kantoor besmet geraakt. Hoe? Dat weet ik niet precies. Ik liep eigenlijk al een maand lang rond met mijn mouw over mijn hand als ik een deur opendeed. Ook had ik standaard een flesje desinfectiegel bij mij, wat ik zeker drie keer per half uur gebruikte. Ik had (enkele dagen vóór alle nieuwe maatregelen) ook een briefje bij het klokapparaat gehangen, met de waarschuwing dat dit knopje dagelijks wel 100x werd ingedrukt en dat je extra je handen moest wassen! Ik werd de hypochonder van kantoor genoemd. Vanachter mijn bureau kon ik precies de reacties van de mannen monitoren nadat ik het opgehangen. Er werd hard om gelachen. Iemand likte zelfs de knopjes af. Er was slechts één jongen die daarna ook daadwerkelijk zijn handen ging wassen. Een andere jongeman opperde dat ‘ie wel even zijn kleine ‘Willy’ erop zou drukken. Tja, laten we het erop houden dat de jongens goed zijn voor de beoogde groepsimmuniteit.

Dag 3: Misschien is het wel de seizoensgriep?
Ik voelde me in de ochtend iets beter en dat zegt de thermometer ook: 36.9, maar mijn eetlust is nog steeds niet optimaal, dus ik neem maar een gembershotje en een kiwi. Buiten schijnt de zon, en ondanks dat er een schrale wind staat, ging ik even buiten zitten. Het schijnt dat vitamine D je weerstand boost, dus ik trok mijn trui omhoog om mijn buik bij te bruinen, maar dat was toch echt te koud.

Ik krijg een berichtje van een zakenkennis uit China. Ze heet Laura en ik maakte me in januari enorm zorgen om Laura. Ze was al drie weken niet op Whatsapp geweest, maar gelukkig bleek ze nog te leven. Steevast begint ze haar conversatie met: Barbara, are you there? En komt dan met een lijst prijsopgave en sluit dan af met: What do you think?
Ik think dat ik er nu even geen zin in heb, Laura, dus app ik haar dat het virus nu bij ons in de buurt is.
Oh I’m sorry, make sure you wear masks when you go out for groceries.

Tja, té laat…

’s Middags komt mijn eetlust weer terug en ik bestel 30 stuks sushi. Het is opvallend dat ik de hele dag amper trek heb, maar dat het in de middag ineens op zet. Na de sushi begon ik ineens weer te rillen en kreeg ik het opnieuw warm en koud. Ik meet mijn temperatuur en zit ineens weer hoog in de 37. Ik ga in bed liggen en ga nog even wat appen. Veel mensen zeggen dat ik ook de gewone griep kan hebben. Dat is goed mogelijk, hoewel, ik doe vrijwel nooit mee aan de griep (knockknock) en corona is natuurlijk veel besmettelijker omdat niemand nog antistoffen heeft.  Maar of het wel of niet corona is, maakt nu even niet uit. Ik moet de komende dagen binnen blijven, sterker nog, zoals ik me nu voel wil ik niet eens de straat op. Stiekem hoop ik wel dat het corona is, dan heb ik het maar gehad. Dat ben ik  trotse ‘groupmember immunity’.

Dag 4: Ik begin weer van voor af aan.
Ik werd brak wakker. Vannacht heb ik het bij vlagen erg koud gehad en was af en toe erg misselijk. Ik mis mijn kinderen die in quarantaine zitten bij hun vader. De bonusmoeder facetimed zodat ik ze toch even kan zien. De jongste had speciaal voor mij haar mooiste jurk aangetrokken. Slik.
Mijn eetlust is volkomen weg, net zoals mijn smaak. Ik neem een gembershotje maar het enige wat ik proef of beter gezegd: voel, zijn de tintelingen van de gember in mijn keel.
Ik besloot de huisarts nog even te bellen om te kijken of ik toch een test kan regelen, maar dat wordt alleen bij ouderen gedaan of risicogroepen. Ze checkte het voor de zekerheid even en nee, ik val er niet onder.
Tegen de avond kreeg ik het koud. Temperatuur: 36.5. Ik zou haast onderkoeld raken. Ik zette de verwarming wat hoger en besloot even geen coronatv te gaan kijken, maar mijn favoriete kostuumdramaserie op Netflix. Ik kreeg een specifieke trek in oude kaas, maar los van wat zoute tintelingen op mijn tong proef ik echt helemaal niets. Ik bedacht me ineens dat dit wel heel goed voor mijn lijn kan zijn en werk dus een droge boterham weg om mijn trek een beetje te stillen.
Een uur later heb ik het ineens weer bloedheet. Temperatuur 38.0. Ook speelt de spierpijn weer op. Felle pijnscheuten schieten door mijn hoofd.  Algehele malaise overvalt me en ik duik mijn bed in. Al om 21:30. Ik val bijna direct in slaap.

Dag 5. Besmettingsbron bekend
Ondanks een redelijke nacht word ik badend in het zweet wakker. Als ik me omdraai voel ik dat mijn lichaam het daar niet mee eens is. Zo moet een aangereden hond zich ongeveer voelen. Ik neem weer een hoofdpijnpoedertje en ga terug in mijn bed liggen en kom er pas uit als hij gaat werken.
Dat is na een half uur. Ik ga in bad liggen en schrik wakker uit ademnood omdat het water al boven mijn neus was gestegen. Dat was fraai geweest zeg, ik zie de koppen al voor me in de krant: ‘Vrouw met vermoedelijk corona overlijdt in bad wegens vermoeidheid’.
Dan krijg ik een belletje met een mededeling die veel verklaart. Ik mag er uit privacyredenen niet inhoudelijk op ingaan, maar mijn besmetting is te herleiden naar een persoon die met zekerheid positief getest is. Ergens stelt het me gerust. Al vanaf januari volgde ik de ontwikkelingen rondom het virus op de voet en toen het dichterbij kwam ging ik me zorgen maken. Nu ik het waarschijnlijk (bijna) achter de rug heb, voel ik me opgelucht.
De spierpijn is minder, het zonnetje schijnt, ik neem een koffie die ik niet proef, en ga buiten zitten. Voor het eerst kan ik zeggen dat het eigenlijk wel weer gaat.

Dag 6: Te vroeg gejuicht
Ik sta aardig fris op, al doen mijn gewrichten nog steeds pijn. Ik heb voor het eerst geen behoefte aan een paracetamolpoedertje, dus ik juich voorzichtig. Langzaam check ik al mijn zakenmails en apps en maak zelfs al een beginnetje met werken. Rond het middaguur slaat echter de malaise weer toe, voor het eerst voel ik me er ook echt vermoeid bij. Om een uur of vier krijg ik weer honger, maar nog steeds smaakt niets me, iets wat me inmiddels mateloos irriteert. Ik schenk een kom vol met magere yoghurt omdat dat zure ervan me nog een beetje zintuigelijk gevoel schept. Ik gooi er wat extra granola overheen, om de honger te stillen. Maar door de vele havermout en mijn langzame eettempo, is de yoghurt verandert in iets wat meer op cement lijkt dan op iets eetbaars.  Ik besluit toch weer een paracetamol te nemen omdat ik merk dat ik te saggerijnig word van de malaise. Werken lukt niet echt, omdat ik steeds rugpijn krijg en duizelig word. Ook dit stukje tik ik in onderbrekingen van steeds een alinea. Ik baal van mezelf. Ik ben nooit zo’n ziektewetter geweest en nu zit ik al op dag 6.

Ook krijg ik een berichtje van Laura, hoe het met me gaat. Ik had haar nog niets verteld over mijn corona. Immers, hoe leg je een Chinees uit dat je in land woont waar er vanuit wordt gegaan dat de kans aannemelijk is dat je het virus ook krijgt, dat je geen mondkapjes mag dragen en dat je alleen bij bepaalde uitzonderingen getest mag worden? Hoe trots ik ook ben op Rutte, ergens lijkt onze aanpak middeleeuws vergeleken met China.

Tot zover voorlopig mijn lijfblog. Ik hoop hier morgen niet meer te schrijven omdat ik me dan weer boven Jan voel. 😉

Dag 7 tot en met 15: “Tell me lies, tell me sweet little lies”
Mijn excuses, ik heb mijn liveblog een beetje verwaarloosd. Niet expres, maar ik geloof dat ik na mijn laatste bericht nog een ‘grande finale’ tegoed had van het virus. Het lijkt alsof Mr. Corona in mijn dossier had zitten kijken en had gezien dat ik al vier jaar niet meedoe aan de reguliere seizoensgriep. Met als gevolg dat ik ze alle vier alsnog in willekeurige volgorde kreeg. Steeds leek het alsof ik opknapte, maar dan kwam er weer wat nieuws, tot buikgriep aan toe.

Vorige week was het het ergst. Ik kreeg ook pijn met ademhalen en van de paniek ging ik nog eens extra michel hannibalhyperventileren, waardoor ik visioenen kreeg van magere Hein die door mijn voortuin met zijn zeis liep te zwaaien. Ik kan me niet herinneren dat ik me eerder zo bang en alleen gevoeld heb. Maar gelukkig kwam Michel, de schilder nog even langs. Tenminste, dat denk ik, want als ik kijk naar de spooky foto lijkt hij meer op Hannibal Lector. Maar ik kan ook last van een delirium (van gembershotjes) hebben gehad. Hoe dan ook, hij bleef veilig achter hermetisch afgesloten glazen deuren. (Come closer Clariessszzz)

Dag 15-21

Inmiddels ben ik al ruim een week koorts- en hoestvrij. Maar heb nog wel dagelijks vreselijke hoofdpijn die niet lijkt te reageren op pijnstillers. Ik word er een beetje verward van. Het is een hoofdpijn die ik niet ken en het voelt alsof iemand met een appelboor zachtjes in mijn achterhoofd draait. Paracetamol helpt niet tegen de pijn maar doet wat anders. Alsof het mijn hoofd loskoppelt van mijn lichaam en ik in een soort bubbel terecht kom. Heel vreemd.

Vorige week heb ik voor het eerst boodschappen gedaan. Dat was nog wat onwennig. Met bijna twee weken quarantaine had ik alle voorzorgsmaatregelen gemist. Ook voelde ik me nog wat bekeken in de supermarkt en voelde het alsof mijn rechteroog naar linksboven keek, en mijn linkeroog naar rechtsonder. Zo scheel als een otter. Nog niet helemaal topfit dus. En dat valt me flink van mezelf tegen. Ik had gehoopt dat ik er wel zo van af zou zijn. Niet dus.

Inmiddels ben ik ook een dagje aan het werk gegaan. Ergens voelde ik me een held, een survivor, maar mijn collega beet me toe dat misschien wel gewoon de griep heb gehad. (whut?) Daarom een tip aan iedereen die een naaste of bekende heeft die al ruim twee weken aan het tobben is met zijn gezondheid: “Tell us lies, tell us sweet little lies. We weten niet of we corona hebben gehad, maar laat ons asjeblieft geloven dat we het achter de rug hebben! Want dit was echt niet prettig of voor herhaling vatbaar.

Nog even mijn symptomen op een rij:
-Op en af koorts, soms binnen het uur. (van 36,4 naar 38.0)
-Verlies van smaak en geur zonder een snotneus te hebben of verkoudheidsgevoel
-Vreemde (ernstige) hoofdpijn die verwart en niet lijkt te reageren op paracetamol (wel op diclofenac overigens)
-Algehele malaise (vermoeidheid en spierpijn)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s