De Jehova-man (Op zoek naar een échte man-man.)

man

Of ik Sas naïef vind. Ze kijkt me aan met glazige ogen als we het hebben over haar laatste Tinderscharrel die haar flink heeft laten zitten.  Ik twijfel wat ik moet zeggen. Sas is zo’n schat, ik zou haar de wereld gunnen, maar ja, een tikkie naïef is ze wel. Ik zucht diep en win daarmee tegelijkertijd tijd om even na te denken over mijn antwoord. ‘Ach, weet je’, zeg ik op mijn diplomatieks. ‘Door zulke acties voel je tenminste dat je leeft, immers; zonder lijden geen euforie’.

Die avond appte ze me – alsof het toeval ermee speelt- dat haar ex-vriend van twee jaar geleden weer van zich had laten horen. Ze hadden ruim een jaar een relatie voordat ze erachter kwam dat hij er al die tijd nog iemand op nahield. Met veel mooie woorden schreef hij haar dit keer wat ze in die periode voor hem had betekend; dat hij nog steeds regelmatig zeer positief aan haar terugdacht én dat hij graag binnenkort -met haar- zijn gevoel zou willen delen onder het genot van een glas wijn…

Mijn alarmbellen rinkelden weer volop. Dit type man is de koning onder de foute mannen. Ik noem ze de “Jehovamannen”: kerels -meestal getrouwd- die exminnaressen aan het lijntje houden, door telkens een voet tussen de deur te steken als ze merken dat hun scharrels bijna van ze genezen zijn. Deze mannen overladen hun prooi met gevoelige woorden waardoor de dames uiteindelijk weer zwichten. Na afloop van dé daad houdt de “Jehovaman” telkens weer hetzelfde pleidooi: “Het was niet de bedoeling dat het weer zou gebeuren en ze moet er ook geen verwachtingen van hebben, want hé, hij is getrouwd hè? en wil niemand pijn doen.”
Het zijn grote stumperds met het empathische vermogen van een deurkruk, deze Jehovamannen.

“Wat heb je teruggestuurd?” vroeg ik aan Sas. “Ik heb hem natuurlijk afgewimpeld”, appte ze. “Ik heb gezegd dat hij, alcohol en gevoelens geen goede combi is, en dat ik ervan afzie”. Ik vond het dapper van Sas. Deze mannen kun je maar het beste blijvend ontlopen. Het werd tijd, dat ze op zoek ging naar een echte man.

Ik hoor het me denken. Een échte man. Een man-man. Wat is de definitie van een échte man eigenlijk? Een man met biceps? Een man zonder dubbele agenda? Een man die de rekening betaalt? Eentje die niet bang is voor spinnen? Of een man die gewoon echt weet wat ‘ie wil, zonder ‘ja-maars,’ twijfels of angsten: kortom, een man die trouw is aan zichzelf. Ja, dát is het.

En terwijl ik Sas terug app gaat de achterdeur open. Bink komt binnen en zwaait een enorme haas van zijn schouders met een plof op het aanrecht. “Heb je honger? vandaag geschoten”, zegt hij terwijl hij het hazekopje via de oren wat omhoog houdt. “Zit je trouwens nog niet aan de wijn?” Bink pakt een fles wijn en trekt die in één keer open.

Ik bekijk het gebeuren door een roze bril. Misschien is Bink wel een echte man, zo in zijn lederen groene jachtbroek. Ik laat de wijn walsen en word dan overvallen door een zwaar weeïge lucht. Ik zie Bink in de keuken het beest slachten en gruwel als ik zie dat hij met zijn blote handen het hele darmstelsel eruit vist. Ik word er een beetje misselijk van.

Iets minder man zijn mag ook wel.

‘Grote blote man’   Brigitte Kaandorp

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s