‘Van die hockey-ouders uit de provincie…’

hockeu

 

Dat is echt zo’n Gooische, zoiets zie je gelijk’ oordeelt hockeyvader A. langs de zijlaan. Hij knikt met zijn voorhoofd wijzend naar de scheidsrechter van de tegenpartij. Het is zaterdagochtend 8:50 ergens in een rustiek dorp onder het Gooimeer. We hebben het uiteinde van onze paraplu’s over de reling gehaakt omdat ze anders wegvliegen. Slagregens slaan onze kuiten nat en we warmen onze handen aan een papieren beker espresso. Windkracht 8 met gevoelstemperatuur van min twee snijdt door mijn jas heen. Het was iezig vroeg vanochtend, maar van binnen bonst mijn warme hockeyhart.

De scheidsrechter – getooid in skinnyjeans met laag kruis en scheuren, een Jort Kelder-kapsel die zijn wijkende haargrens moet maskeren en een veel te hip ski-jack waarmee een volledig Burundees dorp van de hongersnood gered kon worden- staat de achtjarige verdedigster van de tegenpartij te troosten. Zelfs vanaf de zijlijn kunnen we zien dat er een bult ter grote van een kippenei groeit op haar voorhoofd. Het spel gaat door.

Er wordt nog een sloot koffie gehaald en we staan te springen om warm te blijven. In de rust happen onze kinderen een druif van een zelfgemaakte fruitstick en kijken wat suffig naar de tegenpartij die in een perfect kringetje met fancy trainingspakken om de Gooische coach heen staan. Hij en nog twee moeders geven de meiden een nieuw te volgen strategie voor de tweede helft. Ze slaan een high-five en gaan in positie staan. Wij staan op 0-1 achterstand.

‘Kom op dames, even de yell doen’, roept onze coach. Onze dametjes gaan in kring staan en hameren met hun hockeystick op de grond keihard de yell. De tegenpartij kijkt zichtbaar geïntimideerd naar wat er gaande is. We gniffelen. De tweede helft is begonnen. De Gooische ouders roepen vanuit de winddichte dug-out verhit aanwijzingen en wij staan hen rillend maar amuserend te bekijken.
‘Uhm, volgens mij heeft je dochter net gescoord’, zegt vader A tegen moeder C.
Ow echt?
We lachen nog harder en geven een verlaat maar welgemeend applaus. Dat doen we ook als onze keeper een bal tegenhoudt. De ouders van de tegenpartij kijken afkeurend onze kant op. Dat is kennelijk ongepast. Sorry heur, wij zijn die nitwits uit de provincie maar.

Met een 4-1 overwinning verlaten we bijna hyper van alle cafeïne en opwinding het veld. Het is pas tien uur en het lijkt alsof we er al een halve dag op hebben zitten. We drinken nog een koffie en rijden met een auto vol vrolijk zingende meiden naar huis.

Nooit gedacht dat veels te vroeg opstaan, hondenweer en hockey zo’n goede combinatie kan zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s