Arrogant

herbie

De laatste tijd krijg ik nogal wat opmerkingen over dat ik niet terugzwaai in de auto. Welnu, dat doe ik niet expres, ik herken niet ieders auto, maar inmiddels begrijp ik dat veel mensen mijn auto wél herkennen. En dat ze dan denken dat ik daar rijd – logisch- en dus gaan zwaaien of tuteren. Ik heb dat niet altijd gelijk door, dat ligt niet aan jou, maar aan je auto, die ik (meestal) niet koppel aan de bestuurder, tenzij je een knalroze Lada rijdt of iets in die strekking.

Sinds een jaar heb ik dus blijkbaar ook een opvallende auto. Na mijn scheiding koos ik functioneel voor een eenvoudige compacte witte vijfdeurs. Prima wagentje, maar voor lange afstanden niet heel comfortabel. Na lang twijfelen (en terecht bang voor reacties van anderen zoals: ‘oh, heb je háár weer, wat denkt ze wel niet’) heb ik uiteindelijk mijn droomauto besteld. Ik noem haar Yoko, vernoemd naar de vrouw van John Lennon van The Beatles. Maar ze heeft meer weg van een schildpad.

Schijn bedriegt. Yoko is me er één. Ze ziet groen van jaloezie en is van binnen uitgevoerd in pornolichte bekleding. Ze heeft twaalf kittige blauwpaarsverlichte speakers aan boord, waaronder een woofer. Wat dat precies is weet ik niet, maar het klinkt leuk. Zo leuk, dat mijn ramen er soms van gaan bibberen. Er zit nogal wat power in haar en daarom heeft ze de onweerstaanbare drang om voor elk dubbel stoplicht een wedstrijd te doen met de desbetreffende auto naast haar. Yoko wint bijna altijd. Ze bevuilt zichzelf door elke regenplas tot golf te laten opspatten en ze heeft een merkwaardige voorkeur voor ordinaire spierwitte Tesla’s. Op dikke Duitse 5-series die aan haar achterste blijven snuffelen en vervolgens telkens voorbijrijden, heeft Yoko het niet zo. Ze zet dan een sprint in en laat de motor brullen als een hongerige leeuwin. Ik zeg dan: ‘Yoko, toe es’, en denk dan weemoedig terug aan mijn trouwe Toyotaatje. Geduldig, ruimdenkend en handgeschakeld.

Sinds ik Yoko heb, zit ik binnen één jaar al aan het bedrag wat ik ooit aan boetes bij elkaar heb gereden. Iets wat ik niet aan zag komen. Wat ik ook niet aan zag komen, is dat ik nu nergens meer anoniem kan rijden of parkeren. Maar, geluk gloort aan de horizon. Tijdens mijn wekelijkse sportles, liet ik de halter van schrik op de grote teen vallen toen ik ineens mijn Yoko zag wegrijden. Hinkelend en happend naar adem drukte ik mijn neus tegen het raam en zag tot mijn opluchting, dat Yoko nog netjes stond geparkeerd. Er rijdt dus een tweelingzus rond. Dat verklaart ook wellicht wat valse beschuldigingen over mijn mate van arrogantie.

En al was ik het wel, onthoud dan: it’s the car, not me.

“Radar Love” Golden Earring

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s