De mensen met aannames

barretj

Sinds ik tot de club: “gescheiden mensen” behoor, maak ik binnen no-time vriendschappen met medeclubmembers. We kennen immers elkaars situatie, problemen en geneugten. En hoewel iedereen wel zijn eigen rugzakje heeft, zijn we het meestal over één ding eens. Dat het leven -ondanks alles- zo beter is. Nu zullen er vast wel mensen zijn bij wie dat niet zo is. Maar ik ben ze nog niet vaak tegengekomen.

Ik pleit hiermee overigens niet vóór een scheiding alszijnde oplossing tegen alle problemen, hou me te goede, maar ik en de clubmembers kijken wel anders tegen het huwelijk aan. Door schade en schande wordt men immers wijs. Onze tegenpartij, voor het gemak te noemen als: ‘de langgehuwden’, kijken weer anders naar ons. Langgehuwden vinden vaak wel iets van ons, gescheidenen. Sommigen vinden zichzelf superieur en geven aan dat wat zíj hebben pas echt bijzonder is en bovengeschikt aan onze levenssituatie. Anderen geven regelmatig ongevraagd hun mening. En dat komt soms hard aan. Aan de bar deden we om beurten onze verhalen en somden we op hoe we wel eens genoemd zijn.

  • De mislukkelingen: Omdat wij het niet hebben gered er (nog)iets van te maken
  • De opgevers: dat we -om welke reden dan ook- de handdoek (te snel) in de ring hebben gegooid en we vooral niet moeten denken dat het gras aan de andere kant groener is.
  • De egoïsten: Omdat we wel kinderen op de wereld hebben gezet en we ons daar best voor hadden kunnen wegcijferen.
  • De dapperen: Omdat we ondanks alles de stap durfden te nemen.
  • De stakkers. Omdat we verlaten, besodemieterd of zelfs ingeruild zijn.

Miranda is zo iemand die zomaar werd ingeruild, maar ze date alweer een tijdje. Toen ze dat heuglijke feit op social media deelde, kwam er een reactie dat het veel te snel was. En dat ze dat niet kon maken. Miranda haalde haar schouders op. “Ik had natuurlijk net als vroeger, zeven jaar moeten huilen en rouwen voordat ik weer aan een nieuwe vent begon”. Clubmember Roger – die naast ons aan de bar zat en net van zijn vriend af was- mengde zich ook in het gesprek, keek toen rond in de kroeg, gebruikte zijn glas als aanwijspunt en begon als revanche op zijn beurt de gehuwden voor ons te classificeren:

Daar in de hoek, zat:
–  Het Zwijgende Echtpaar. Het koppel dat al jaren is uitgepraat. De één bestudeert voor de vierde keer de menukaart en de ander leest hardop om de schreeuwende stilte te sussen.

–  De Rusteloze Echtgenoot: De man met-alombekend-disputabele-reputatie die net terug is van het zoveelste mannenweekendje weg en van oor tot oor glimlacht bij het binnenkrijgen van een appje die duidelijk niet van zijn vrouw is die zwijgend naast hem zit en zich krampvastig vasthoudt aan wat was en misschien ooit wel weer komt.

De Verveelde Moeder: de vrouw die het huis steeds vaker ontvlucht en sinds enkele maanden wekelijks haar profielfoto wijzigt in een steeds uitdagender exemplaar.

– De Zuipschuit vlak naast ons, die zijn verdriet wegdrinkt in de kroeg om het leven nog enigszins draaglijk te maken.

– De Extreme Sporter die zijn mountainbike parkeert tegen een tafeltje. Zijn gezicht is getekend door verticale rimpels van het afzien. Hij geeft alles om weer een marathon te kunnen bijschrijven. Enkel omdat hij alleen in het sporten meer uitdaging vindt dan in het dagelijks getrouwde leven.

-The Picture Perfect couple, deze kon Roger niet zo snel vinden maar volgens hem zijn het de mensen met een ogenschijnlijk prima huwelijk die vooral heel functioneel is. Nooit ruzie, heerlijk voorspelbaar, maar met aparte dekbedjes op het bed want tussen de lakens geen polonaise meer.

We lachten smakelijk om zijn beeldspraak, maar beseften toen dat we ieder naar een stukje van ons eigen verleden keken. Roger leegde zijn flesje tonic in een glas gin waardoor ik moest denken aan het nummer “The Pianoman”, van Billy Joël. Wij zaten hier nu ook: aan de bar op een zondagmiddag te droeftoeteren over alles en iedereen, omdat dát nu eenmaal een betere optie was dan alleen thuis te zitten. Straks kwamen we weer bezoedeld thuis in een leeg koud huis zonder ziel.

Misschien zijn wij inderdaad wel gewoon de allergrootste losers.

“The assumption is the mother of all fuck-ups”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s