Me & the Queen bee (kantoorterror)

queen bee

Mensen moeten liever zijn voor elkaar. Ik ben het er mee eens. Een goed begin, begint bij jezelf, maar ik vraag me af of iedereen dat voornemen heeft. Het lijkt wel alsof sommige mensen gewoon niet lief kunnen zijn, of willen zijn. En dan is het soms best vervelend als je met die persoon wekelijks een aantal uur moet doorbrengen. Omdat het bijvoorbeeld je collega is. Misschien heeft iedereen wel zo iemand rondlopen op de werkvloer, of op school.

Ik namelijk wel. Ik noem haar altijd mijn dementor. Jeweetwel, uit Harry Potter. Die genderloze wezens in zwart die al het geluksgevoel uit je wegzuigen. Ik dacht altijd dat ik de enige was bij wie ze het deed en nam dat heel persoonlijk op, maar inmiddels heb ik gemerkt dat ze meer slachtoffers maakt. Als zij binnenkomt, valt alles stil. Met haar genadeloos saggerijnige gezichtsbelijning vergaat je in een splitsecond alle levensvreugde. En al helemaal sinds ze gestopt is met roken. Sinds kort weet ik dat er een naam voor zulke masculiene dames bestaat: “The Queen bee”: iedereen die ze als bedreiging ziet, moet het ontgelden. Eigenlijk is het een verkapt compliment als iemand haar slachtoffer is. Het betekent namelijk dat ze doorheeft dat je beter bent.

Maar toch ben ik bang voor haar. Ik kan er niets aan doen. Ik dacht dat het leven me wel genoeg getekend had en ik alle stormen wist te doorstaan, maar zij kan me raken.  En dat weet ze. Ze ruikt mijn bloed als een hyena en wordt krols van mijn angstzweet. Foutjes wrijft ze in als een sneeuwbal met pekelkorrels.

Omdat de queenbee -uiteraard- foutloos is en niet aardig gevonden hoeft te worden, zwaait zij de scepter over de salarisadministratie. Ze verwacht daarom van iedereen – zonder uitzonderingen- een 100% productiviteit. Inmiddels vindt ze na dertig jaar doorbetaalde rookpauzes, dat dat ook voor haar geldt. Maar ze heeft overal ogen, als een sneeuwuil. Wee-de-gebeente- als ze je betrapt op iets wat niet met werk te maken heeft of in haar ogen niet kan. Ze delete een paar gedraaide uren en publiekelijk word je terechtgesteld met een snauwkanonnade die je murw slaat van onredelijkheid. En als ze niet genoeg bijstand krijgt, gaat ze als een driftige puber de gang op om je bij de directie te verklikken.  Nee, met de queenbee valt niet te dollen.

Ergens heb ik het met haar te doen. Ze is de ongediagnosticeerde koningin van een reeks DSM-V klasseringen, dus in hoeverre mag ik het haar kwalijk nemen dat ze mij en andere collega’s soms zo het leven zuur maakt. Saillant is dat ze niet weet dat ze hierdoor regelmatig het gesprek van de dag is. Altijd, als ze even weg is, en we onze zuurstofmaskers kunnen afzetten, heerst er een warm gevoel van saamhorigheid op kantoor. Maar daar blijft het bij. Het Stockholmsydroom schuilt in (bijna) een ieder van ons. Niemand is mans genoeg om een keer op te staan als de queenbee haar angel laat ejaculeren. Iedereen doet alsof de neus bloedt en sommigen praten zelfs met haar mee. Misschien wel omdat iedereen – terecht- doodsbang is.

Ik hoop dat ooit het moment komt, dat we ons kunnen verenigen en samen tijdens een aanval in koor kunnen roepen: Does lief!

Alleen heb ik – na twintig jaar- die hoop laten varen. Ik geef het op, ik ben op. Ik verdwijn wel. Wetende dat dit schrijven me duur kan komen te staan. Maar ik vond dat ik voor één keer terug mag krabben.

Bij deze.

Door sommige mensen moet je niet aardig gevonden willen worden.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s