De latrelatie is het nieuwe samenwonen

vokkit

Sinds ik al enige jaren verkeer met dé vriend die 60 kilometer van mij vandaan woont, krijg ik regelmatig de vraag wanneer ik ga samenwonen.
Welnu, ik ga niet samenwonen.
‘Niehiet?’ vroeg een geïnteresseerde in de Action.’ Je hebt dus een LAT-relatie? Sorry hoor, maar dat vind ik een ontering van de liefde.’
Ow, oké.

Ik legde uit dat ik de voordelen van samenwonen niet op vind wegen tegen de nadelen en dat mijn kinderen prima gedijen bij de huidige omstandigheden. Dat ik dát niet wil veranderen. Niet voor hun, maar ook niet voor mezelf.

‘Oh dus jij wordt er zo één’.
Wat voor één?
‘Nou, zo’n juffie die geen man meer om zich heen verdraagt in huis, hoe noemen ze dat ook alweer: oude vrijster?’

Ik telde van binnen tot tien. Het lijkt alsof wanneer je gescheiden bent, je een soort van publiekelijk bezit wordt. Alsof iedereen maar een mening over je mag hebben. Hoe wel of niet te handelen. Maar misschien had hij wel gelijk over het wel/niet verdragen van een man om me heen. Een leven zonder man in huis bevalt me opperbest. Nooit meer voetbal op tv, geen bestempelde onderbroeken die ‘s ochtends naar me knipogen en bovenal: geen verantwoording afleggen. Als ik de stofzuiger te weinig aandacht geef of als mijn diner weer eens uit zoute rijen en Ben & Jerries bestaat.

‘Maareh,’ antwoordde ik alsnog. ‘Misschien past -in deze levensfase- het jasje LAT-relatie me wel beter dan een huwelijk of samenlevingsverband. Ik heb alle vrijheid én de liefde op afroep.
‘Aha, je bedoelt: wél de lusten maar niet de lasten’.
Precies..
‘Gnnrff’, snoof de geïnteresseerde suizend door zijn zwarte neusharen. ‘Wat voor voorbeeld van een gezinssituatie geef je dan mee aan je kinderen? Vind je dat niet egoïstisch van jezelf?’

Egoïstisch? Huh? Nee, ik dacht juist dat ik dat niet was omdat ik mijn kinderen niet opzadel met veranderingen omdat IK zo nodig weer aan de vent moet.
Ik zei het hem niet. Ik zei dat ik gauw naar huis moest. Ik bedenk zulke dingen altijd pas achteraf, als het geland is, want dat duurt bij mij iets langer – heb ik inmiddels begrepen.

Met drie tassen vol Actionshizzle (terwijl ik voor een verlengsnoer ging) liep ik naar huis. De koopdrang had mijn borrelende boosheid niet geblust. Op het ritme van mijn voetstappen fluisterde ik mijn frustratie eruit in een heel lelijk, doch lekkerbekkend woord.  Alleen het fatsoen weerhield me ervan het uit te schreeuwen. Thuis deed ik het alsnog, in de douche, want dat galmt zo lekker. Het werd mijn nieuwe lijfspreuk.

VOK-KIT. (phonetisch vertaald)

“Laat me”  Ramses Shaffy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s