Joep

fullsizeoutput_230a

Joep is mijn kater. Hij is de enige man in huis. We begrijpen elkaar. Als ik ‘s ochtends beneden kom, zegt hij: Mrrrauw, en ik zeg dan: ‘ik ook van jou’. Joep kruipt tegen me aan, als ik me alleen voel en houdt me warm, als ik ‘s nachts een beetje duizelig op de bank in slaap val. Sinds Joep er is, snap ik al die mensen die hun huisdier als familielid zien. Joep maakt ons compleet.

Voordat Joep in ons leven kwam, had ik niet veel met katten. Vroeger bij ons thuis hadden we er wel één, maar dat was een rotkat (sorry ma). Als we op zondag door de tuin naar de kerk liepen, moest je na elke stap achterom kijken of die kat ergens liep. Als je hem niet recht in de ogen keek, viel hij je aan, van achteren, zoals een echte tijger. Met bebloede benen en kapotte panty’s zetten we de psalmen in.

Volgens mijn moeder was dat zijn manier van liefde uiten. Ik denk eerder dat deze kat een stoornis had in het DSM-V spectrum. Of omdat hij “Poes” heette, zoals alle katten die mijn moeder heeft gehad. Misschien leed hij door die benaming wel aan genderdysforie. Hoe dan ook, ik vond het niet zo erg dat de ex beslist geen kat in huis wilde.

Joep was er vanochtend niet en dat voelt verschrikkelijk. Ik had het luikje zo gezet, dat hij alleen naar binnen kon en niet meer naar buiten. Veel te koud. ’s Avonds wil hij altijd even naar buiten, om zijn behoefte te doen in een willekeurige tuin, meestal de mijne (grapje). Maar nu was het huis leeg. De vorige keer dat ‘ie wegbleef, heb ik hem zijn mannelijkheid laten ontnemen. Ik dacht dat die straf voldoende was. Niet dus. Geen kat dus ik ging maar weer in bed liggen. Ontbijten zonder Joep -die dan deels over mijn krant gaat liggen en beledigd is als ik omsla- is immers niets aan.

Het zat me niet lekker, uit wanhoop stapte ik uit bed, gooide de slaapkamerdeuren open en riep vanaf mijn balkonnetje op mijn kattigst: ‘Joehoep, waar ben je nou?’ De wereld buiten was gehuld in wit maar mijn onderbroek kleurde nog steeds zuurstokroze, zag ook de buurman tegenover mij. Nergens voetstapjes in de sneeuw. Gauw deed ik de deuren weer dicht en hoorde toen ineens zachtjes een ‘mrraauw’. Ik werd er ontroerd van. Joep stond beneden te spinnen tegen de deur en voelde warm aan. Waarschijnlijk lag hij gewoon ergens binnen te pitten.

Na het ontbijt wilde ik gaan douchen. Joep liep mauwend mee naar boven. Vooruit dan maar, want normaal wil ik dat niet hebben. Toen ik klaar was met douchen lag er op mijn pasgewassen witlinnen overtrek een dampend hoopje poep te baden in een gele kring.
Luikje vergeten open te doen.

Leuk man, een kat.

‘Liefdesliedjes’ De Jazzpolitie

Joep heeft meer dan 500 volgers op Instagram. Wil je hem ook volgen? kijk dan @joepdekater. Vindt ‘ie leuk. 😉

IMG_1635

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s