Open over kwetsbaar

Kwetsbaar

Je leest en hoort het overal: ‘Durf kwetsbaar te zijn’. Kwetsbaar is het nieuwe yolo*. Want: kwetsbaar zijn is hip en kwetsbaarheid verbindt. Ik krijg er een beetje jeuk van.

Maar dat komt misschien omdat ik zelf moeite heb met al het kwetsbare. Of me kwetsbaar opstellen. Als je je kwetsbaar opstelt, kan je geraakt worden. Maar als je geraakt wordt, raak je van de leg. En wie wil van de leg raken? Ik niet. It hurts. En dat toegeven is misschien al te kwetsbaar, als meervoudig betiteld ijskonijn.

Worden wij Nederlanders niet geroemd om onze nuchterheid? Niet wauwelen maar doorgaan? Ik hou niet van wauwelkonten. Ook niet van mensen die chronisch meelij oproepen. Ik zeg niet dat medelijden hetzelfde is als kwetsbaarheid, maar enig overlap heeft het wel.

Wat ik wel kan waarderen is openheid. Ik raakte van de zomer met een man aan de praat op het terras. Hij had onlangs zijn tweede vrouw beduveld en gaf eerlijk toe dat hij het gewoon goed verknald had en schaamde zich daar een beetje voor. Ondanks zijn niet-goed-te-praten gedrag, kon ik zijn eerlijkheid wel waarderen. Dit was een man met zelfreflectie en was open, zonder te wauwelen of meelij op te roepen.

Misschien is dat wel het verschil tussen kwetsbaar zijn en jezelf openstellen. Met openhartigheid, geef je de ander een kijkje in je psyche, ter kennisgeving. Terwijl je met jezelf kwetsbaar opstellen, de ander –al dan niet bewust- om reactie/aandacht vraagt. De scheidingslijn tussen medeleven en medelijden is soms heel dun.

Persoonlijk, zou ik het vreselijk vinden, als mensen medelijden met me zouden hebben of me zielig vinden. En misschien is dat wel de reden, dat ik het lastig vind, me kwetsbaar op te stellen. Je kwetsbaar opstellen kan heel mooi zijn. Tenminste, als je het doet tegen de juiste personen. Want het risico van kwetsbaar opstellen, is dat het pijn kan gaan doen. En daar heb je lef voor nodig. Lef, die ik niet bezit. En al schrijvende besef ik dat ik daarmee meer zwakheid toon, dan een kwetsbaar iemand, met lef dat te zijn.

Genoeg gewauwel.

‘Run run run’  Junge Junge

“Ik denk: ik wil begrijpen wat liefde is, onthouden dat alles alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk, dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja.”

uit: “Kom hier dat ik u kus’  van Griet op de Beeck. ISBN 978 90 446 2310 9

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s