De man met midlifecrisis

houten hart


Huib was die man die zijn vrouw bedrogen had. Ik kwam hem onlangs tegen. Hij was opgelucht want hij was ein-de-lijk gescheiden na een vechtscheiding van drie-en-een-half jaar. Ondanks dat hij er vermoeid uitzag, was de glinstering weer terug in zijn ogen. Het was een zware tijd die hij nu kon gaan afsluiten.

Toen Huib zijn vrouw verliet voor een ander, werd hij aan de schandpaal genageld. Niet alleen door zijn vrouw, maar iedereen in het dorp had wel een woordje over hem klaar. Hij zou last hebben van de midlifecrisis en zijn geslachtsdeel achterna lopen.

Huib droeg het juk van hoon met opgeheven hoofd. Hij zei mij ooit: ‘Ik was al zoveel jaren niet meer gelukkig. Ik probeerde het op te lossen, door veel vrijwilligerswerk te gaan doen, of door een nieuwe hobby te zoeken en veel te gaan sporten. Kortom, alles wat een man in een midlifecrisis doet om maar van huis te zijn. En toen kwam ik iemand tegen waarbij alles klopte. Ik heb me er tegen proberen te verzetten, maar dat maakte het alleen maar erger. Ik voelde me steeds ongelukkiger. Ik leidde het leven van een andere man en liet de wereld geloven dat ik zo was. Tegen beter weten in. Ik was mezelf kwijtgeraakt en leefde in een kooi waar ik na elke werkdag in werd opgesloten’.

De woorden van Huib raakten mij. Waarom wordt een man altijd maar bestempeld met de midlifecrisis en waarom kan het niet gewoon zo zijn dat een man ont-zet-tend op een vrouw is uitgekeken? Of vice versa. Neem Annabel.  Zij was haar man ook zo zat. Toen ze hem uiteindelijk verliet, werd ze door velen dapper bevonden en had ze groot gelijk dat ze na al die jaren voor zichzelf koos. Niemand die haar erop berispte.

Ik vroeg me af: Is het niet een ouderwetse gedachte dat een man zijn vrouw niet mag verlaten omdat -alleen hij- verantwoordelijk is voor het gezin? Waarom wordt dezelfde beslissing van een vrouw, makkelijker geaccepteerd? Is dat omdat zij hiermee haar onafhankelijkheid laat zien? Dat ze alleen voor zichzelf én de kinderen kan zorgen, en geen man nodig heeft die de kost verdient?

Had Huib zijn ontrouw moeten verzwijgen? Of heeft hij er goed aan gedaan om het op te biechten? Is het voor een vrouw makkelijker te verteren dat haar man verliefd is op een ander? Of dat hij –zonder aanwijsbare- reden bij haar weg wil, omdat het gevoel niet meer is zoals het hoort en hij doodongelukkig is. Er gaat veel aandacht in de media naar kinderen van gescheiden ouders. En terecht, want een scheiding kan soms flink verkeerd uitpakken. Maar de blijvende schade die bij kinderen wordt geleden door ouders die niet gaan scheiden en tegelijkertijd elkaars leven verzuren, is vaak niet zichtbaar. Immers, wat voor voorbeeld en indruk geef je mee?

Ik denk dat ieder voor zich mag spreken en je alle recht hebt om boos of verdrietig te zijn, als ontrouw je overkomt. De boel besodemieteren is nooit goed. Maar liefde veinzen of claimen is ook een misdaad. En onthoud: als je slechts spanning mist in een huwelijk, is je huwelijk dik in orde.

Be yourself. Especially do not feign affection. Neither be cynical about love; for in the face of all aridity and disenchantment, it is as perennial as the grass.

 ‘Desiderata‘  gedicht van Max Ehrmann.

“The Great Pretender”  Queen

Nog meer columns van mannen in midlifecrisis:
De man die zijn vrouw bedroog met haar beste vriendin
de vriend heeft een midlifecrisis
Foute mannen 1: de man die niet weet wat hij wil
Foute mannen 2 de getrouwde man met wilde haren
Foute mannen 3 : de man met dubbele agenda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s