Nee, ik kan het niet, kan het niet alleen

IMG_C330F19B97DA-1
Een half jaar verstreek, toen de dag kwam, dat ik mijn ex voor het eerst intens miste. 
Het was een druilerige dag en toen ik naar buiten ging om de konijnen eten te geven, lag Sneeuwwitje – het witte konijn- met de pootjes omhoog. Net zoals meneer Kaktus. Nu ging manloos overleven me inmiddels redelijk af, maar met een stijf konijn in je tuin, werd ik herinnerd aan mijn vrouwelijke tekortkomingen. Sommige dingen kan ik niet alleen. So far the feminism.

Ik beende zenuwachtig heen en weer en wist niet of ik Isabella – het andere konijn- ook uit het hok moest halen. De arme dame heeft immers een nacht met een lijk doorgebracht en moest wel hevig getraumatiseerd zijn. Ik besloot bij de buren aan te bellen, maar buurvrouw José deed open. De buurman was werken. Nuchter als José was, pakte ze een schop uit de schuur en ik moest een plastic vuilniszak openhouden. Samen schoven we Sneeuwwitje erin. Wat nogal een opgave was, als zo’n beest stijf is. Ik huiverde.

Een grote schoenendoos werd haar kistje, die ik in de koelkast legde, totdat de kinderen uit school kwamen. Ik vertelde het nieuws zachtjes, maar daar werd het verdriet niet minder luidruchtig om. We zouden Sneeuwwitje vandaag nog gaan begraven in de tuin van mijn ouders.

Aan het graf haalden we herinneringen op. Die keer dat Sneeuwwitje plakpoep aan haar billen had, en ik het er zachtjes af wilde trekken en prompt haar hele pluizige staartbolletje in mijn hand had. Toen ik eenmaal van de beademing af was, gaf de dierenarts me de keuze of ik Sneeuwwitje een langzame gruwelijke dood wilde geven (niet behandelen) of dat ze haar voor €120,- zou oplappen. Vier verdrietige ogen maakten de beslissing niet moeilijk. Met zes hechtingen kwam Sneeuwwitje thuis met alleen nog een wiebelend stokje aan haar onttroonde achterste. Ze kwam er bovenop, er groeide zelfs weer wat haar op het stokje, totdat ze gehaald werd door konijnenengel Gabriel.

‘Sneeuwwitje is nu in de konijnenhemel’, sprak oma troostend. Ze bond van twee takjes een kruis, stak een kaars aan en hing er twee afbeeldingen van Maria met kindeke Jezus bij. Drie dagen later overleed ook Isabella aan het konijnenvirus. Dit keer waren mijn dochters niet zo verdrietig.

‘Zo’, riep de oudste, ‘nu krijgen we ein-de-lijk een kitten, toch? Ah toe, ma?’

‘Ik kan het niet alleen‘  De Dijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s